Randomcum: το γυμναστήριο των πρώτων δέκα δευτερολέπτων

Ρώτησε εκατό άντρες γιατί τα πρώτα δέκα δευτερόλεπτά τους μπροστά στην κάμερα πέφτουν στο κενό και οι ενενήντα θα κατηγορήσουν το πρόσωπό τους, το ύψος τους ή την κακή τους τύχη. Η πιο βαρετή αλλά και πιο ενθαρρυντική απάντηση είναι ότι απλώς δεν έχουν εξάσκηση: ένας τριαντάρης μπορεί να έχει ανοίξει κουβέντα με άγνωστη γυναίκα μερικές δεκάδες φορές σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ακριβώς γι’ αυτό μετράει το Randomcum. Αν το δεις ως χώρο προπόνησης και όχι ως κουλοχέρη, μια ρουλέτα βίντεο προσφέρει κάτι που δεν δίνει ούτε μπαρ ούτε εφαρμογή: δεκάδες αληθινές πρώτες επαφές μέσα σε μία συνεδρία, καμία τους δεν κοστίζει τίποτα και καμία δεν αφήνει ιστορικό. Ό,τι ακολουθεί είναι πρώτα εγχειρίδιο εξάσκησης και δεύτερα ξενάγηση στην πλατφόρμα.

1. Η κουβέντα με αγνώστους είναι δεξιότητα που εξασκείται
2. Τα δέκα δευτερόλεπτα που κρίνουν τα υπόλοιπα
3. Πώς ο μηχανισμός τροφοδοτεί την εξάσκησή σου
4. Ξεκινώντας χωρίς κανέναν απολύτως λογαριασμό
5. Να δείχνεις και να ακούγεσαι όπως εννοείς
6. Ανωνυμία, μετάφραση και οι κανόνες του χώρου
7. Απαντήσεις στις ερωτήσεις των αρχαρίων

Η κουβέντα με αγνώστους είναι δεξιότητα που εξασκείται

Κανείς δεν περιμένει να παίξει καλά ένα όργανο μετά από τέσσερις προσπάθειες, κι όμως οι άντρες αποφασίζουν ότι είναι άχρηστοι με τις γυναίκες πάνω σε τόσα ακριβώς δεδομένα. Η γοητεία είναι κινητική δεξιότητα με καμπύλη μάθησης, και οι καμπύλες θέλουν σημεία.

Μία ιδέα κρατάει όλο το κείμενο: αυτό που χωρίζει τον άνετο συνομιλητή από εκείνον που παγώνει είναι ο αριθμός των ανοιγμάτων που έχει ήδη επιβιώσει, όχι τα οστά του προσώπου με τα οποία γεννήθηκε.

Γιατί το πλήθος των επαναλήψεων νικά το ταλέντο

Κάθε άνοιγμα διδάσκει κάτι στενό: αυτή η διατύπωση πέτυχε, εκείνη την έκανε να κοιτάξει την ώρα, αυτός ο τόνος ακούστηκε προσποιητός ακόμη και σ’ εσένα. Μία προσπάθεια δεν διδάσκει τίποτα. Σαράντα μέσα σε ένα βράδυ σχηματίζουν μοτίβο.

Όσοι μιλούν εύκολα μάζεψαν τις επαναλήψεις τους νωρίς, σε μια πολυμελή οικογένεια ή σε μια θορυβώδη δουλειά, και έπαψαν να το προσέχουν. Τα ίδια αντανακλαστικά χτίζονται και συνειδητά, μάλιστα ταχύτερα, επειδή μια συνεδρία ρουλέτας συμπιέζει έναν χρόνο τυχαίων συναντήσεων σε ενενήντα λεπτά.

Αυτή η συμπίεση μετράει περισσότερο από κάθε συμβουλή παρακάτω. Καμία οδηγία δεν αλλάζει τίποτα πριν δοκιμαστεί υπό πίεση, με κάποιον να κοιτάει, αρκετά συχνά ώστε να πάψει να χρειάζεται σκέψη.

Τι διδάσκει ένα παράθυρο ένας προς έναν που δεν διδάσκει μια γεμάτη αίθουσα

Σε ένα δημόσιο σαλόνι είσαι μία φωνή ανάμεσα σε δεκαπέντε και η ανατροφοδότηση αραιώνει. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να αντιδράσει, άρα ποτέ δεν μαθαίνεις αν το άνοιγμά σου δούλεψε ή πνίγηκε. Η ιδιωτική σύνδεση αφαιρεί αυτή τη δικαιολογία.

Απέναντι σε ένα μόνο πρόσωπο, η αντίδραση φτάνει μέσα σε δύο δευτερόλεπτα και ανήκει μόνο σ’ εσένα. Τα φρύδια της, η κατεύθυνση του βλέμματος, η μισή παύση πριν απαντήσει: αυτός είναι ο βρόχος ανατροφοδότησης που χρειάζεται η προπόνηση.

Γι’ αυτό και το φορμά δαγκώνει πιο δυνατά από τα μηνύματα. Το γραπτό σού επιτρέπει να διορθώνεις τον εαυτό σου για τρία λεπτά· το ζωντανό παράθυρο απαιτεί κάτι τώρα, ακριβώς τον μυ που σε προδίδει και από κοντά.

Να περάσεις ή να μείνεις: μαθαίνοντας τον ρυθμό

Οι αρχάριοι αντιμετωπίζουν κάθε σύνδεση ως οντισιόν και μετά πονούν όταν οι μισές τελειώνουν σε έξι δευτερόλεπτα. Οι τακτικοί κρατούν πιο χαλαρό ρυθμό: χαιρετάς, διαβάζεις τη σκηνή, κάθεσαι ή προχωράς χωρίς να το κάνεις γεγονός.

Η εκμάθηση αυτού του ρυθμού γλιτώνει το μεγαλύτερο μέρος της απογοήτευσης. Τρεις καλές κουβέντες στις τριάντα συνδέσεις είναι φυσιολογικό βράδυ, και οι σύντομες είναι η εξάσκηση που έκανε τις τρεις να πετύχουν.

Το να σε προσπεράσουν ανήκει στην ίδια αριθμητική. Μπορεί να είναι κουρασμένη, να περιμένει κάποιον άλλο ή απλώς να μην έχει διάθεση, και τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει μετά το επόμενο κλικ.

Τα δέκα δευτερόλεπτα που κρίνουν τα υπόλοιπα

Σχεδόν όλα όσα αποφασίζουν αν μια σύνδεση θα κρατήσει συμβαίνουν πριν πείτε οτιδήποτε ουσιαστικό. Αυτό το παράθυρο είναι σύντομο και επαναλαμβάνεται εκατοντάδες φορές την εβδομάδα, γι’ αυτό και είναι το πιο εκπαιδεύσιμο κομμάτι.

Χωρισμένο σε τρεις ασκήσεις που δουλεύονται ξεχωριστά, παύει να είναι μυστηριώδες ζήτημα παρουσίας.

Άσκηση πρώτη: κάδρο και πού πάνε τα μάτια σου

Κάθισε έτσι ώστε κεφάλι και ώμοι να γεμίζουν το κάδρο με λίγο αέρα από πάνω. Πολύ πίσω και διαβάζεσαι ως έπιπλο· πολύ κοντά και γεμίζεις την οθόνη της σαν ανάκριση.

Μετά εκπαίδευσε τον εαυτό σου να απευθύνεσαι στον φακό και όχι στην εικόνα του προσώπου της. Στην αρχή μοιάζει αφύσικο και από τη δική της πλευρά διαβάζεται ως η διαφορά ανάμεσα στο να σε κοιτούν και στο να σε προσπερνούν με το βλέμμα.

Δούλεψέ το πριν ασχοληθείς με τα λόγια. Αφιέρωσε μία συνεδρία κρατώντας την κάμερα για τρία δευτερόλεπτα σε κάθε αρχή και η συνήθεια στρώνει μέσα σε μία ώρα.

Άσκηση δεύτερη: πες ένα ακριβές πράγμα

Τα γενικόλογα ανοίγματα αποτυγχάνουν επειδή θα μπορούσαν να απευθύνονται στον καθένα, κι εκείνη έχει ακούσει σαράντα από το δείπνο και μετά. Η θεραπεία δεν είναι η εξυπνάδα αλλά η ακρίβεια: ονόμασε κάτι που υπάρχει μόνο στο δικό της παράθυρο.

Οι δίσκοι πίσω της, η κούπα στο χέρι της, ένα πουλόβερ που προφανώς ανήκει σε κάποιον μεγαλύτερο. Οτιδήποτε παρατηρημένο νικά οτιδήποτε προετοιμασμένο, επειδή η παρατήρηση αποδεικνύει προσοχή ενώ μια δοκιμασμένη ατάκα δεν αποδεικνύει τίποτα.

Αν δεν φαίνεται τίποτα, σχολίασε την ίδια την κατάσταση αντί να ψάξεις για κομπλιμέντο. Το να παραδεχτείς ότι κανείς σας δεν ξέρει τι να πει μετά αφοπλίζει, είναι αληθινό και βγάζει γέλιο σχεδόν σε κάθε γλώσσα.

Άσκηση τρίτη: ενέργεια, όχι αρχιτεκτονική

Ανάμεσα σε έναν συνηθισμένο άντρα που φανερά περνάει καλά και σε έναν ωραίο σωριασμένο στο γραφείο του, η ρουλέτα απαντά πάντα το ίδιο. Η στάση, ο ρυθμός και το κέφι ξεπερνούν τα χαρακτηριστικά του προσώπου, με μεγάλη διαφορά.

Βγάλε τη φωνή σου από το επίπεδο εσωτερικό της ύφος, γείρε μπροστά, άσε τις αντιδράσεις να φτάσουν στο πρόσωπό σου. Η κάμερα ισοπεδώνει το ένα τρίτο από ό,τι εκφράζεις, οπότε αυτό που σου φαίνεται υπερβολικό φτάνει απλώς ως ζωντάνια.

Δεν πρόκειται για ερμηνεία. Ο στόχος είναι να σταματήσεις να διαρρέεις μια πλήξη που δεν νιώθεις, γιατί αυτό ακριβώς και μόνο επικοινωνεί μια σωριασμένη στάση.

Πώς ο μηχανισμός τροφοδοτεί την εξάσκησή σου

Η προπόνηση δουλεύει μόνο όσο οι επαναλήψεις συνεχίζουν να φτάνουν, κάτι που είναι θέμα υδραυλικών και όχι γοητείας. Πίσω από το ένα κουμπί κάθεται ένα σύστημα που διαβάζει ποιος είναι ελεύθερος αυτό το δευτερόλεπτο και ταιριάζει τις προτιμήσεις που δηλώθηκαν και από τις δύο πλευρές.

Τρεις ιδιότητες αυτού του συστήματος κρίνουν πόσες αξιοποιήσιμες επαναλήψεις σού δίνει μια ώρα.

Φίλτρο φύλου που εφαρμόζεται πριν το ταίριασμα

Πες στον μηχανισμό ότι θέλεις γυναίκες και η λίστα στενεύει πριν επιχειρηθεί οποιαδήποτε σύνδεση. Ακούγεται θεωρητικό μέχρι να μετρήσεις τα κλικ: εκεί χωρίζεται η εξάσκηση στο άνοιγμα από την εξάσκηση στο κουμπί παράλειψης.

Η συνέπεια είναι άμεση: σχεδόν κάθε παράθυρο που ανοίγει αξίζει να χρησιμοποιηθεί, οπότε μία ώρα μπροστά στην οθόνη γίνεται σχεδόν μία ώρα πραγματικών πρώτων επαφών.

Το φίλτρο είναι επίσης ο λόγος που η πλατφόρμα παραμένει χρηστική για τις γυναίκες πάνω της: και οι δύο πλευρές δηλώνουν τι θέλουν, άρα κάθε σύνδεση που φτάνει σε οθόνη έχει περάσει αμοιβαίο έλεγχο.

Μια προτίμηση που μένει στη θέση της όλο το βράδυ

Τη ρυθμίζεις μία φορά και κάθε επόμενη περιστροφή τη σέβεται μέχρι να αλλάξεις γνώμη. Τίποτα δεν μηδενίζεται ανάμεσα σε δύο συνομιλητές και κανένα μενού δεν ανοίγει ξανά στη χειρότερη στιγμή.

Αυτή η σταθερότητα κάνει τις μεγάλες συνεδρίες υποφερτές. Το κενό ανάμεσα στο τέλος μιας σύνδεσης και την επόμενη μένει σε δυο δευτερόλεπτα, κρατώντας σε στον ρυθμό αντί να ξεκινάς κρύος.

Το να ανοίξεις πάλι την αναζήτηση θέλει ένα πάτημα. Κάποιοι τακτικοί ανοίγουν το φίλτρο στο τέλος της βραδιάς επίτηδες, για να εξασκηθούν σε ένα πιο τραχύ, λιγότερο επιεικές δείγμα.

Διαβάζοντας την κίνηση ανά ώρα

Η ουρά δεν έχει ποτέ δύο φορές το ίδιο μέγεθος. Φουσκώνει μέσα στο δικό σου βράδυ, αδειάζει τις μικρές ώρες και ξαναγεμίζει όλη νύχτα από ανθρώπους για τους οποίους είναι απόγευμα.

Η σοβαρή εξάσκηση το εκμεταλλεύεται. Οι ώρες αιχμής δίνουν όγκο και σύντομες ανταλλαγές· οι ήσυχες ώρες δίνουν λιγότερες συνδέσεις αλλά μακρύτερες, όπου προπονείται η αντοχή και όχι το άνοιγμα.

Εναλλάσσε τις συνειδητά. Μια εβδομάδα σε ώρες αιχμής ακονίζει τα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα και σε αφήνει εξίσου αδύναμο στο δέκατο πέμπτο λεπτό, το μισό της δεξιότητας που οι περισσότεροι άντρες δεν φτάνουν ποτέ.

Ξεκινώντας χωρίς κανέναν απολύτως λογαριασμό

Μια ρουτίνα επιβιώνει μόνο αν το ξεκίνημά της είναι ασήμαντο. Όλα όσα συνήθως στέκονται ανάμεσα στο να φτάσεις και στο να μιλήσεις σε κάποιον έχουν φύγει: καμία λήψη, κανένα email επιβεβαίωσης, καμία αναμονή ντυμένη ως αποκλειστικότητα.

Να από τι αποτελείται το πρώτο λεπτό.

Τρεις κινήσεις και είσαι συνδεδεμένος

Δήλωσε ποιον ψάχνεις, άσε τον περιηγητή να φτάσει στην κάμερά σου και η ουρά αναλαμβάνει. Τίποτα δεν σου ζητά να επινοήσεις όνομα χρήστη ή κωδικό, επειδή δεν υπάρχει λογαριασμός από πίσω.

Η επίσκεψη ζει μέσα στην καρτέλα του περιηγητή και πουθενά αλλού. Κλείσε την και η συνεδρία τελείωσε, χωρίς να αφήσει τίποτα στο μηχάνημα για να βρει όποιος το μοιράζεται μαζί σου.

Αν το να μιλήσεις δυνατά σού φαίνεται πολύ στην αρχή, άσε το μικρόφωνο κλειστό. Μόνο το βίντεο αρκεί για να συνδεθείς και ο ήχος μπαίνει όταν το αποφασίσεις εσύ.

Η ίδια άσκηση σε κάθε οθόνη που έχεις

Ένα λάπτοπ, ένα κινητό ακουμπισμένο σε μια λάμπα, ένα τάμπλετ στον πάγκο: η διάταξη ξαναχτίζεται γύρω από ό,τι κρατάς, με το βίντεο να κρατά το μεγαλύτερο μέρος της οθόνης.

Τίποτα δεν εγκαθίσταται και καμία επέκταση δεν χρειάζεται έγκριση. Ένας περιηγητής των τελευταίων ετών με άδεια κάμερας είναι όλη η τεχνική απαίτηση, σε υπολογιστή ή κινητό.

Τα τηλέφωνα δεν χάνουν λειτουργίες, ούτε το φίλτρο ούτε τον μεταφραστή. Αυτό μετράει περισσότερο απ’ ό,τι ακούγεται: μια ρουτίνα που γίνεται μόνο σε ένα γραφείο εγκαταλείπεται μέσα σε δεκαπενθήμερο.

Τα τέσσερα χειριστήρια που μαθαίνεις πριν την πρώτη σύνδεση

Το περιβάλλον είναι επίτηδες λιτό και η συνεδρία τρέχει με μια χούφτα κουμπιά. Το να τα μάθεις από πριν σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να κοιτάξεις αλλού από το πρόσωπο απέναντί σου για να ψάξεις κάποιο.

Αυτά είναι τα τέσσερα που κουβαλούν τα πάντα:

• Επόμενος: κλείνει την τρέχουσα σύνδεση και τραβά τον επόμενο άνθρωπο από την ουρά
• Προτίμηση φύλου: περιορίζει τη λίστα ώστε η ρουλέτα να σερβίρει μόνο γυναίκες
• Κουμπί μεταφραστή: ξεκινά ζωντανή μετατροπή σε πάνω από 250 γλώσσες και διαλέκτους
• Διακόπτες κάμερας και μικροφώνου: κόβουν οποιαδήποτε ροή επιτόπου, χωρίς να φύγεις από τη σύνδεση

Να δείχνεις και να ακούγεσαι όπως εννοείς

Ένας αθλητής που προπονείται με λάθος παπούτσια μαθαίνει λάθος κίνηση. Το αντίστοιχο εδώ είναι να δουλεύεις τα πρώτα σου δέκα δευτερόλεπτα μέσα από μια σκοτεινή, κολλημένη εικόνα, που διδάσκει μόνο ότι οι άνθρωποι φεύγουν.

Η ροή είναι υψηλής ευκρίνειας και προσαρμόζεται στη γραμμή που της δίνεις. Τα υπόλοιπα της λίστας είναι η δική σου πλευρά της συμφωνίας, και ένα βράδυ τα τακτοποιεί μια για πάντα.

Γιατί η ευκρίνεια δουλεύει περισσότερο απ’ όσο νομίζεις

Τα σήματα που κάνουν μια κουβέντα να μοιάζει ζεστή είναι μικροσκοπικά: ένα στόμα που χαμογελά πριν συμφωνήσουν τα μάτια, ένα βλέμμα που χαμηλώνει για μισό δευτερόλεπτο. Η συμπίεση τα τρώει πρώτα, και μια θολή εικόνα αφαιρεί την ανατροφοδότηση στην οποία στηρίζεται η προπόνηση.

Όταν το εύρος ζώνης σφίγγει, η ροή προστατεύει τη ρευστότητα πριν την ευκρίνεια, που είναι η σωστή ανταλλαγή. Ένα παγωμένο καρέ πάνω στην ατάκα βλάπτει μια ανταλλαγή πολύ περισσότερο από μια ελαφρώς μαλακή εικόνα.

Ο ήχος ακολουθεί την ίδια λογική και συνήθως παραμελείται. Μια φωνή που σέρνεται πίσω από τα χείλη κάνει τα πάντα να φτάνουν αργά, και το αργά δεν ξεχωρίζει από το αμήχανο.

Θεραπεύοντας το κόλλημα σε μια συνηθισμένη σύνδεση

Τα περισσότερα παράπονα για την ποιότητα αφορούν τη γραμμή του σπιτιού, όχι την κάμερα. Η μετακίνηση στη μπάντα των 5 GHz, ή ένα καλώδιο στην πρίζα, καθαρίζει τα περισσότερα παγώματα με ένα βήμα.

Μετά σταμάτα ό,τι άλλο πίνει από τον ίδιο σωλήνα. Ένα τηλέφωνο που κάνει αντίγραφο ασφαλείας, μια ενημέρωση ή ένα βίντεο που έμεινε ανοιχτό αλλού παίρνει το περιθώριο που ήθελε η συνεδρία σου.

Αν συνεχίζει να διαλύεται, η απόσταση από τον δρομολογητή είναι ο συνηθισμένος ένοχος. Παλιοί τοίχοι και δυο πατώματα καταπίνουν περισσότερη ταχύτητα απ’ όση φαντάζεται κανείς.

Ένα γραφείο που σε δείχνει όπως πραγματικά είσαι

Το ύψος της κάμερας είναι η φθηνότερη διόρθωση που κανείς δεν κάνει. Ανέβασε τον φακό στο ύψος των ματιών πάνω σε μια στοίβα βιβλία ώστε να συναντάς το βλέμμα της αντί να την κοιτάς από ψηλά, και καθάρισε το τζάμι.

Μετά έρχεται το φως, με έναν κανόνα: η πηγή ανήκει μπροστά σου. Ένα παράθυρο πίσω από την καρέκλα σου σε μειώνει σε σιλουέτα, και μια σιλουέτα προσπερνιέται πριν προλάβει να πει καλησπέρα.

Ο πίνακας μαζεύει τις τέσσερις ρυθμίσεις που αλλάζουν περισσότερο μια πρώτη εντύπωση, καμία τους ακριβή:

Ανωνυμία, μετάφραση και οι κανόνες του χώρου

Η εξάσκηση χρειάζεται έναν τόπο όπου τα λάθη βγαίνουν φτηνά. Τρία στοιχεία το εξασφαλίζουν: τίποτα δεν κρατιέται, ο χώρος επιτηρείται και η γλώσσα δεν περιορίζει πια το ποιον μπορείς να έχεις απέναντι.

Μαζί εξηγούν γιατί ένα αμήχανο άνοιγμα δεν κοστίζει τίποτα πέρα από τα τέσσερα δευτερόλεπτα που κατέλαβε.

Τίποτα αποθηκευμένο και δύο επίπεδα που κρατούν τον χώρο καθαρό

Καμία εγγραφή σημαίνει κανένα αρχείο χρήστη. Ούτε διεύθυνση email ούτε κωδικός ζητούνται ποτέ, οι ανταλλαγές δεν αρχειοθετούνται για επανάληψη, και ήχος και βίντεο ταξιδεύουν σε κρυπτογραφημένες συνδέσεις που τελειώνουν μαζί με το παράθυρο.

Η τάξη στηρίζεται σε δύο επίπεδα. Αυτόματοι έλεγχοι πιάνουν μποτ, βιντεοσκοπήσεις σε βρόχο και διαφημιστικούς συνδέσμους, ενώ οι συντονιστές αναλαμβάνουν τις αναφορές που θέλουν κρίση· μία ενέργεια τερματίζει τη σύνδεση και σημαδεύει τον λογαριασμό.

Η δική σου διακριτικότητα το ολοκληρώνει. Διάλεξε όνομα που δεν λέει τίποτα, κράτα επώνυμα και εργοδότες έξω από την πρώτη κουβέντα και ρίξε πρώτα μια ματιά πίσω σου: η ετικέτα ενός δέματος προδίδει αρκετά.

Διακόσιες πενήντα γλώσσες, ένα παράθυρο

Η ζωντανή μετάφραση που καλύπτει πάνω από 250 γλώσσες και διαλέκτους τρέχει και προς τις δύο κατευθύνσεις μόλις δηλώσεις τη δική σου. Ό,τι γράφεις φτάνει σε εκείνη στη δική της, οι απαντήσεις της γυρίζουν στη δική σου, και τίποτα δεν μηδενίζεται ανάμεσα σε συνομιλητές.

Για ένα πρόγραμμα προπόνησης αυτό πολλαπλασιάζει τις διαθέσιμες επαναλήψεις: η δεξαμενή πάνω στην οποία εξασκείσαι γίνεται όλος ο κόσμος που είναι συνδεδεμένος, όχι το κλάσμα που ξέρει τη γλώσσα σου.

Γράψε για τη μηχανή και θα σε κολακέψει: μία ιδέα ανά πρόταση, συνηθισμένες λέξεις, κανένα λογοπαίγνιο. Τα λογοπαίγνια φτάνουν ως θόρυβος, ενώ ένα σχόλιο για κάτι ορατό επιβιώνει από κάθε μηχανή, αφού η απόδειξη είναι ήδη στην οθόνη.

Συναίνεση, σεβασμός και ο κανόνας των δεκαοκτώ

Η πρόσβαση είναι περιορισμένη σε ενήλικες δεκαοκτώ ετών και άνω, και αυτός ο περιορισμός εφαρμόζεται αντί να τυπώνεται ως διακοσμητικό στο υποσέλιδο.

Η συναίνεση διέπει ό,τι συμβαίνει μπροστά στον φακό. Περιεχόμενο σεξουαλικού χαρακτήρα που κανείς δεν ζήτησε, παρενόχληση και κακοποιητική συμπεριφορά οδηγούν σε μόνιμο αποκλεισμό, χωρίς έφεση και χωρίς δεύτερο λογαριασμό.

Διαβασμένο ως συμβουλή προπόνησης, αυτό είναι τεχνική και όχι περιορισμός. Οι άντρες με τους οποίους οι γυναίκες συνεχίζουν να μιλούν είναι εκείνοι που φέρονται αξιοπρεπώς, οπότε η ευγένεια και τα αποτελέσματα δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση.

Τίποτα από αυτά δεν δουλεύει με το διάβασμα. Κράτα μια ώρα στην άκρη, βάλε το φίλτρο στις γυναίκες, ανέβασε την κάμερα στα μάτια σου και κάνε τριάντα ανοίγματα πριν κρίνεις οτιδήποτε, με κάθε σύνδεση ως επανάληψη και όχι ως δημοψήφισμα. Άνοιξε μια συνεδρία στο Randomcum απόψε και άρχισε να μετράς.